Εκδήλωση – ομιλία στο Κιλκίς: ο ελληνισμός της Σοβιετικής Ένωσης 1922-1991

Ο Όμιλος για την Ιστορία και τον πολιτισμό του Κιλκίς σε συνεργασία με το Εμπορικό Επιμελητήριο Κιλκίς και το σύλλογο Παλιννοστούντων Ομογενών Νομού Κιλκίς «Η Ωραία Πηγή»

την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2017, ώρα 11:30 το πρωί στο αμφιθέατρο του Εμπορικού Επιμελητηρίου,

διοργανώνουν εκδήλωση – ομιλία με θέμα:

Ο ελληνισμός της Σοβιετικής Ένωσης 1922 – 1991.

Ομιλητές:

  1. Βλάσης Αγτζίδης, ιστορικός.
  2. Γιάννης Παρασκευόπουλος, ιατρός – συγγραφέας.
  3. Φοίβος – Σταύρος Μακρίδης, ιστορικός.

Θα ακολουθήσει συζήτηση.

Συνέχεια

Φωτογραφίες από τη συζήτηση για τη Νότια Αφρική στο Ωραίον Ντεπώ

Την Κυριακή 22/1 είχα τη χαρά να συμμετέχω σε μια εκδήλωση – συζήτηση για τη Νότια Αφρική που είχε κατά βάση ιστορικό και κοινωνιολογικό περιεχόμενο.

Μαζί με τον Θοδωρή Ρακόπουλο, ο οποίος έχει ζήσει κι εργαστεί δύο χρόνια στην Πρετόρια της Νότιας Αφρικής, μιλήσαμε για το καθεστώς του Απαρτχάιντ, τους αγώνες των μαύρων πληθυσμών για την εθνική κι οικονομική τους απελευθέρωση, τον Νέλσον Μαντέλα, την επίδραση που έχει ακόμα και σήμερα, και τις κυβερνήσεις του Αφρικάνικου Εθνικού Κογκρέσου, που ενώ πέτυχε την κατάργηση του πολιτικού Απαρτχάιντ, δεν κατάφερε να εκπληρώσει το όραμα για εξάλειψη της φτώχειας και των ανισοτήτων.

Ευχαριστούμε όσους & όσες συμμετείχαν στην εκδήλωση – συζήτηση, ελπίζουμε να δώσαμε μια γεμάτη εικόνα για την ιστορία και την κοινωνία της Νότιας Αφρικής και να δώσαμε τροφή για σκέψη, προβληματισμό κι έρευνα!

Ευχαριστούμε, επίσης, τους ανθρώπους του συνεργατικού καφενείου – παντοπωλείου Το Ωραίον Ντεπώ που μας φιλοξένησαν και μας βοήθησαν στην οργάνωση της εκδήλωσης.

ΦΜ

%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b5%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%ce%ba%ce%b4%ce%ae%ce%bb%cf%89%cf%83%ce%b7-3

Κυριακή 22/1, Το Ωραίον Ντεπώ, κουβεντιάζοντας για το καθεστώς του Απαρτχάιντ, τον Νέλσον Μαντέλα και τη σημερινή εικόνα της Νότιας Αφρικής

Συνέχεια

Συζητώντας για τον Νέλσον Μαντέλα και τη Νότια Αφρική

Τι ήταν το καθεστώς του Απαρτχάιντ που επικρατούσε στη Νότια Αφρική για περίπου μισό αιώνα; Πώς ανατράπηκε και τι ακολούθησε; Ποια ήταν η προσφορά κι η εικόνα του Νέλσον Μαντέλα; Τι συμβαίνει σήμερα με μία από τις ανερχόμενες οικονομίες στον παγκόσμιο χάρτη και τι αντίκτυπο έχουν οι νέες βαθιές αλλαγές στην κοινωνία; Είναι η Νότια Αφρική και τα BRICS μια εικόνα από το μέλλον για την Ευρώπη;

Αυτά κι άλλα είναι τα ερωτήματα που θα κουβεντιάσουμε στην εκδήλωση – συζήτηση, που θα γίνει:

Εισηγήσεις

  • Φοίβος Μακρίδης (συνεργάτης του περιοδικού Μαρξιστική Σκέψη): Το καθεστώς του Απαρτχάιντ έμεινε στα μισά του δρόμου
  • Θοδωρής Ρακόπουλος (κοινωνικός ανθρωπολόγος, επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Όσλο): Η χώρα του Ουράνιου Τόξου: αντιθέσεις, συγκρούσεις, συμβιβασμοί

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα προβληθεί οπτικοακουστικό υλικό από το κίνημα ενάντια στο Απαρτχάιντ και τη Νότια Αφρική σήμερα.

Αμέσως μετά την εκδήλωση παραμένουμε στον φιλόξενο χώρο του συνεργατικού καφενείου Το Ωραίον Ντεπώ, για πιο χαλαρή συζήτηση.

Δείτε το event στο facebook.

I watched Captain Fantastic

Μετάφραση του κειμένου Είδα το Captain Fantastic.

Captain Fantastic is a film – a damning indictment of morality of modern lifestyle of the western world and of the capitalist values.

Fivos Makridis

[The following text contains elements that are revealed during the film and/or at the end of it. However, I do not think that a reader will be discouraged to watch the film, because it is not a mystery one].

As I was going to cinema, I felt that I would see a movie about the story of a family living consciously isolated from the rest of the society without enjoying material goods of western civilization. My mind ran in the film of Lanthimos, the Dogtooth, or even The Village of M. Night Shyamalan. In these movies, we also see isolated communities (on the size of a family, or a township) whose initiators have a sick perception of external risks and their decision to live in isolation, takes place without the approval of the new members (ie children), who live in the darkness and do not know anything about the outside world. So, at the end of these films, the collapse of these societies comes as a natural consequence, when the new members manage to escape.

Captain Fantastic, however, is NOT such a film! The story has again to do with a family who lives far away from the organized society. But here, the motive of the father and the mother had to do with the transmission of sound values to their children: their direct contact with nature (with the same respect showing primitive communities), the development of critical thinking, humanitarian attitudes, knowledge of philosophy and science, and contact with the greatest works of literature.

The trailer of the film (although it does not properly prepare you for the film).

Συνέχεια

Είδα το Captain Fantastic

Το Captain Fantastic είναι μια ταινία –  δριμύ κατηγορώ της ηθικής του σύγχρονου τρόπου ζωής του δυτικού κόσμου και των αξιών του καπιταλισμού.

Του Φοίβου Μακρίδη

[Το κείμενο που ακολουθεί περιέχει στοιχεία που αποκαλύπτονται κατά τη διάρκεια της ταινίας ή/και στο τέλος της. Παρόλα αυτά δε νομίζω ότι ένας αναγνώστης θα αποθαρρυνθεί να δει την ταινία, μιας και δεν πρόκειται για ταινία μυστηρίου].

Πηγαίνοντας προς τον κινηματογράφο είχα την αίσθηση ότι θα έβλεπα μια ταινία για την ιστορία μιας οικογένειας που ζει απομονωμένη συνειδητά από την υπόλοιπη κοινωνία, χωρίς να απολαμβάνει τα υλικά αγαθά του δυτικού πολιτισμού. Ο νους μου έτρεξε στην ταινία του Λάνθιμου, τον Κυνόδοντα, ή ακόμα και στο Σκοτεινό Χωριό του Μ. Νάιτ Σιαμαλάν. Εκεί, έχουμε επίσης απομονωμένες κοινωνίες (είτε στο μέγεθος μιας οικογένειας, είτε στο μέγεθος μιας κοινότητας), που οι εμπνευστές των κοινωνιών αυτών έχουν μια άρρωστη αντίληψη για τους εξωτερικούς κινδύνους κι η απόφασή τους να ζήσουν απομονωμένα, γίνεται χωρίς την έγκριση των νέων μελών (δηλαδή των παιδιών), τα οποία ζουν στο σκοτάδι και δεν γνωρίζουν τίποτα για τον έξω κόσμο. Έτσι, στο τέλος αυτών των ταινιών έρχεται ως φυσικό επακόλουθο η κατάρρευση των κοινωνιών, από τη στιγμή που τα νέα μέλη της καταφέρνουν να αποδράσουν.

Το Captain Fantastic, όμως, ΔΕΝ είναι μια τέτοια ταινία! Η ιστορία έχει να κάνει πάλι με μια οικογένεια που ζει μακριά από την οργανωμένη κοινωνία. Όμως εδώ, το κίνητρο του πατέρα και της μητέρας είχε να κάνει με τη μετάδοση υγιών αξιών στα παιδιά τους: την άμεση επαφή τους με τη φύση (με το σεβασμό που έδειχναν οι πρωτόγονες κοινότητες), την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης τους, την ανάπτυξη ανθρωπιστικών αντιλήψεων, τη γνώση της φιλοσοφίας και των επιστημών, την επαφή τους με τα μεγαλύτερα έργα της λογοτεχνίας.

Το τρέιλερ της ταινίας (αν και δε σε προϊδεάζει σωστά για την ταινία)

Συνέχεια

Όταν το ΕΑΜ είχε την εξουσία στη Θεσσαλονίκη

Εισήγηση του Φοίβου Μακρίδη για το διήμερο εκδηλώσεων του Κέντρου Κοινωνικών Ιστορικών Μελετών Θεσσαλονίκης «Βαρδάρης» με θέμα την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τη ναζιστική κατοχή.

Το διήμερο πραγματοποιήθηκε στις 23&24/10/2016 με περιήγηση στην πόλη κι ανοικτή συζήτηση.

%ce%b1%cf%80%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%85%ce%b8%ce%ad%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b7-%ce%b8%ce%b5%cf%83%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%b7%cf%82-1944

Στιγμιότυπο από την παρέλαση του ΕΛΑΣ στη Λεωφόρο Νίκης (παραλία) στις 30/10/1944, μέρα απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης.

Από την απελευθέρωση μέχρι να φτάσουμε στη Συμφωνία της Βάρκιζας, η περίοδος έχει χαρακτηριστεί ως περίοδος «εαμοκρατίας». Όχι άδικα, μιας κι η μόνη αρχή επί της ουσίας ήταν οι απελευθερωτές της πόλης, δηλαδή οι δυνάμεις του ΕΑΜ, με την Ομάδα Μεραρχιών Μακεδονίας (ΟΜΜ) του Ευριπίδη Μπακιρτζή και του Μάρκου Βαφειάδη.

Αυτή η περίοδος δεν έχει εξεταστεί πολύ. Κατ’ αρχήν είναι αρκετά σύντομη περίοδος. Μόλις 2,5 – 3 μήνες κράτησε αυτό το καθεστώς, από τις αρχές Νοέμβρη ’44 μέχρι τα μέσα του Γενάρη ’45, όταν η εξέγερση των Δεκεμβριανών στην Αθήνα είχε ηττηθεί, κι οι αντάρτικες δυνάμεις της Θεσσαλονίκης παρέδιδαν την εξουσία στην – αναγνωρισμένη από τους Βρετανούς – αστική κυβέρνηση. Επίσης, είναι λίγες οι γραπτές πηγές που αναφέρονται αναλυτικά στα γεγονότα, ίσως λόγω του ότι βρίσκεται μεταξύ δύο μεγάλων ιστορικών περιόδων: την κατοχή και την αντίσταση που προηγήθηκε και τον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε, ενώ τέλος, την ίδια περίοδο το κέντρο βάρους των ελληνικών εξελίξεων ήταν στην Αθήνα και στα Δεκεμβριανά.

Πέρα, όμως, από αυτές τις προβληματικές, έχει ενδιαφέρον να δούμε τι πολιτικές ακολούθησε αυτή η… «πρώτη φορά Αριστερά» στη Θεσσαλονίκη.

Συνέχεια

Διήμερο εκδηλώσεων: η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τη ναζιστική κατοχή (Οκτώβριος 1944)

1η μέρα, Κυριακή 23/10, 12:00-14:00, περιήγηση στη Θεσσαλονίκη με τον Γιάννη Γκλαρνέτατζη, ραντεβού στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας.

2η μέρα, Δευτέρα 24/10, 19:30, ανοικτή συζήτηση στο Κοινωνικό Κέντρο/Στέκι Μεταναστών με τον Μιχάλη Τρεμόπουλο και τον Φοίβο Μακρίδη.

%ce%b4%ce%b9%ce%ae%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%bf-%ce%b5%ce%ba%ce%b4%ce%b7%ce%bb%cf%8e%cf%83%ce%b5%cf%89%ce%bd

Ακολουθεί το δελτίο τύπου του νεοσύστατου Κέντρου Κοινωνικών Ιστορικών Μελετών Θεσσαλονίκης – Βαρδάρης.

Συνέχεια

Τι είδα στο Βερολίνο (μέρος 1/2)

Ένα (μη) ταξιδιωτικό και (μη) προσωπικό κείμενο του Φοίβου Μακρίδη

%ce%b2%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%bb%ce%af%ce%bd%ce%bf-22-27-%cf%83%ce%b5%cf%80%cf%84%ce%ad%ce%bc%ce%b2%cf%81%ce%b7-2016-%ce%bc-78

Ο ποταμός Σπρέε και στο βάθος ο πύργος της τηλεόρασης

Το παρακάτω κείμενο δεν είναι ένας ταξιδιωτικός οδηγός για το Βερολίνο. Δεν πρόκειται, διαβάζοντάς το κανείς, να πάρει μια πλήρη εικόνα για την πρωτεύουσα της Γερμανίας. Δε θα περιγράψω τα πιο σημαντικά αξιοθέατα ή τα πιο γνωστά εστιατόρια και μπυραρίες ή την ιστορία και τους δρόμους του Βερολίνου. Οπότε, σε καμία περίπτωση δεν ισχυρίζομαι ότι γράφω ως ειδικός.

Το παρακάτω κείμενο, όμως, δεν είναι ούτε ένα προσωπικό ημερολόγιο. Εάν ήταν άλλωστε, δε θα δημοσιευόταν, ή θα δημοσιευόταν μετά το θάνατό μου… και (προς το παρόν τουλάχιστον) δεν έχω πεθάνει ακόμα.

Τι είναι, το λοιπόν, αυτό το κείμενο; Είναι κάποιες εντυπώσεις από το ταξίδι μου στο Βερολίνο στις 22 – 27 Σεπτέμβρη 2016. Είναι αυτά που είδα, κατάλαβα κι ένιωσα τις μέρες που ήμουν εκεί. Είναι αυτά που μου τράβηξαν το ενδιαφέρον. Είναι αυτά που μου έδωσαν αφορμή να κάνω κάποιους συλλογισμούς και συγκρίσεις. Είναι εκείνες οι εντυπώσεις που μου έδωσαν κίνητρο να βελτιώσω την καθημερινότητά μου.

Δεν είναι προσωπικό ημερολόγιο, όμως, γιατί σε κάθε περίπτωση αυτό το κείμενο απευθύνεται σ’ αυτόν/αυτή που το διαβάζει. Άρα, πώς τελικά θα το χαρακτήριζα; Σαν ένα κείμενο που μου ζήτησε ένας φίλος να του γράψω για το πώς τα πέρασα στο Βερολίνο. Ίσως, λοιπόν, να ταίριαζε το κείμενο να το εντάξουμε στην κατηγορία… «σκέφτομαι & γράφω». Μάλιστα! Κι έχει ως θέμα «ένα ταξίδι που μου έκανε εντύπωση»…

Συνέχεια

Apple: το δηλητηριασμένο μήλο

Του Φοίβου Σταύρου Μακρίδη

Στις 30 Αυγούστου μια ειδική ομάδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που ερεύνησε το φορολογικό καθεστώς της Apple στην Ιρλανδία, όπου είναι κι η έδρα της, ανακοίνωσε ότι «οι φοροαπαλλαγές της είναι παράνομες» κι ότι η Apple θα ‘πρεπε να πληρώσει φόρους 13 δις € συν τόκους μονάχα για την περίοδο 2003 – 2014.

Για να φανεί το μέγεθος του ποσού, αξίζει να αναφερθεί ότι ο ετήσιος προϋπολογισμός για την Υγεία στην Ιρλανδία είναι 12,9 δις €. Ή ακόμα, εάν ένας σύγχρονος Ρομπέν των Δασών, μοίραζε το ποσό των 13 δις € σε όλους τους πολίτες της Ιρλανδίας – από παιδιά μέχρι ηλικιωμένους – τότε θα τους γέμιζε την τσέπη του καθενός και της καθεμιάς με 2.800€. Δε μιλάμε για φραγκοδίφραγκα δηλαδή…

Κι όμως, ενώ η ιρλανδική κοινωνία έχει βιώσει τα προγράμματα λιτότητας και καλείται να πληρώσει ακόμα κι ειδική φορολογία για τις υπηρεσίες ύδρευσης, ο πολυεθνικός γίγαντας απολαμβάνει μια εξοργιστική φορολογική ασυλία.

Συνέχεια