Με αφορμή το ’87: Δύο ταινίες για αθλητικά γεγονότα που ήταν κάτι παραπάνω από μία κούπα.

Αναδημοσίευση από τον Εξώστη free press.

γράφει ο Φοίβος Μακρίδης

Τριάντα χρόνια πίσω, στις 14 Ιούνη του 1987, η Ελλάδα κατακτά το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα μπάσκετ απέναντι στη Σοβιετική Ένωση μέσα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Το τελικό σκορ 103-101 διαμορφώθηκε ύστερα από το επιθετικό ριμπάουντ του «τίμιου γίγαντα» Αργύρη Καμπούρη και τις δύο εύστοχες βολές που εκτέλεσε.

Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους άθλους στην ιστορία του ελληνικού κι ευρωπαϊκού αθλητισμού για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος φυσικά είναι το αθλητικό σκέλος. Η Ελλάδα, παρότι ήταν η οικοδέσποινα της διοργάνωσης, έπαιζε απέναντι σε πολύ μεγάλες δυνάμεις του παγκόσμιου μπάσκετ, όπως τη Σοβιετική Ένωση και τη Γιουγκοσλαβία, την οποία απέκλεισε στον ημιτελικό. Πέρα, όμως, από την αθλητική υπέρβαση του Γκάλη, του Γιαννάκη, του Φασούλα, του Χριστοδούλου, του Φιλίππου, του Ανδρίτσου και των άλλων παιδιών, η κατάκτηση του ευρωμπάσκετ είχε πολύ μεγάλες επιδράσεις στην ελληνική κοινωνία σε πολλαπλά επίπεδα. Και δεν αναφερόμαστε απλώς στους ξέφρενους πανηγυρισμούς που ακολούθησαν εκείνο το βράδυ…

Συνέχεια

I watched Captain Fantastic

Μετάφραση του κειμένου Είδα το Captain Fantastic.

Captain Fantastic is a film – a damning indictment of morality of modern lifestyle of the western world and of the capitalist values.

Fivos Makridis

[The following text contains elements that are revealed during the film and/or at the end of it. However, I do not think that a reader will be discouraged to watch the film, because it is not a mystery one].

As I was going to cinema, I felt that I would see a movie about the story of a family living consciously isolated from the rest of the society without enjoying material goods of western civilization. My mind ran in the film of Lanthimos, the Dogtooth, or even The Village of M. Night Shyamalan. In these movies, we also see isolated communities (on the size of a family, or a township) whose initiators have a sick perception of external risks and their decision to live in isolation, takes place without the approval of the new members (ie children), who live in the darkness and do not know anything about the outside world. So, at the end of these films, the collapse of these societies comes as a natural consequence, when the new members manage to escape.

Captain Fantastic, however, is NOT such a film! The story has again to do with a family who lives far away from the organized society. But here, the motive of the father and the mother had to do with the transmission of sound values to their children: their direct contact with nature (with the same respect showing primitive communities), the development of critical thinking, humanitarian attitudes, knowledge of philosophy and science, and contact with the greatest works of literature.

The trailer of the film (although it does not properly prepare you for the film).

Συνέχεια

Είδα το Captain Fantastic

Το Captain Fantastic είναι μια ταινία –  δριμύ κατηγορώ της ηθικής του σύγχρονου τρόπου ζωής του δυτικού κόσμου και των αξιών του καπιταλισμού.

Του Φοίβου Μακρίδη

[Το κείμενο που ακολουθεί περιέχει στοιχεία που αποκαλύπτονται κατά τη διάρκεια της ταινίας ή/και στο τέλος της. Παρόλα αυτά δε νομίζω ότι ένας αναγνώστης θα αποθαρρυνθεί να δει την ταινία, μιας και δεν πρόκειται για ταινία μυστηρίου].

Πηγαίνοντας προς τον κινηματογράφο είχα την αίσθηση ότι θα έβλεπα μια ταινία για την ιστορία μιας οικογένειας που ζει απομονωμένη συνειδητά από την υπόλοιπη κοινωνία, χωρίς να απολαμβάνει τα υλικά αγαθά του δυτικού πολιτισμού. Ο νους μου έτρεξε στην ταινία του Λάνθιμου, τον Κυνόδοντα, ή ακόμα και στο Σκοτεινό Χωριό του Μ. Νάιτ Σιαμαλάν. Εκεί, έχουμε επίσης απομονωμένες κοινωνίες (είτε στο μέγεθος μιας οικογένειας, είτε στο μέγεθος μιας κοινότητας), που οι εμπνευστές των κοινωνιών αυτών έχουν μια άρρωστη αντίληψη για τους εξωτερικούς κινδύνους κι η απόφασή τους να ζήσουν απομονωμένα, γίνεται χωρίς την έγκριση των νέων μελών (δηλαδή των παιδιών), τα οποία ζουν στο σκοτάδι και δεν γνωρίζουν τίποτα για τον έξω κόσμο. Έτσι, στο τέλος αυτών των ταινιών έρχεται ως φυσικό επακόλουθο η κατάρρευση των κοινωνιών, από τη στιγμή που τα νέα μέλη της καταφέρνουν να αποδράσουν.

Το Captain Fantastic, όμως, ΔΕΝ είναι μια τέτοια ταινία! Η ιστορία έχει να κάνει πάλι με μια οικογένεια που ζει μακριά από την οργανωμένη κοινωνία. Όμως εδώ, το κίνητρο του πατέρα και της μητέρας είχε να κάνει με τη μετάδοση υγιών αξιών στα παιδιά τους: την άμεση επαφή τους με τη φύση (με το σεβασμό που έδειχναν οι πρωτόγονες κοινότητες), την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης τους, την ανάπτυξη ανθρωπιστικών αντιλήψεων, τη γνώση της φιλοσοφίας και των επιστημών, την επαφή τους με τα μεγαλύτερα έργα της λογοτεχνίας.

Το τρέιλερ της ταινίας (αν και δε σε προϊδεάζει σωστά για την ταινία)

Συνέχεια

Είδα (και θα ξαναδώ) το This is not a coup

Του Φοίβου Μακρίδη

Το 4ο ντοκιμαντέρ της δημοσιογραφικής ομάδας του Άρη Χατζηστεφάνου, Infowar [i], έχει τον τίτλο This is not a coup (Αυτό δεν είναι πραξικόπημα). Το ντοκιμαντέρ πραγματεύεται το πώς λειτουργεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, ποιος την κυβερνά κι αναρωτιέται αν οι λεγόμενες «εκτροπές» είναι όντως εκτροπές ή είναι απλώς η λειτουργία του συστήματος.

Συνέχεια

Είδα τη θεατρική παράσταση Αγγέλα στο ΚΘΒΕ

Του Φοίβου Μακρίδη

Τις βασικές πληροφορίες για την παράσταση Αγγέλα του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος μπορείτε να τις δείτε εδώ.

Αγγέλα ΚΘΒΕ

Το Θέατρο λόγω της φυσικής αμεσότητας που υπάρχει μεταξύ ηθοποιών και κοινού προσφέρει κάθε φορά μια δυνατή εμπειρία. Σε φέρνει μπροστά στις καταστάσεις των ηρώων, στα διλήμματα και στα πάθη τους ή σου δίνει μια διαφορετική σκοπιά. Όταν η παράσταση ολοκληρώνεται, εάν είναι πετυχημένη, έχει  μεταφέρει στον θεατή το έργο σαν ένα δικό του προσωπικό βίωμα.

Συνέχεια

Είδα την ταινία Pride

Του Φοίβου Μακρίδη

Pride

Αν κι είχα ακούσει εδώ και καιρό ότι πρόκειται για μια πολύ καλή ταινία και μου ‘χε κεντρίσει το ενδιαφέρον, την είδα τις προάλλες, στην προβολή που οργάνωσε η ομάδα Sylvia Rivera στο Κοινωνικό Κέντρο – Στέκι Μεταναστών στη Θεσσαλονίκη (Ερμού 23).

Συνέχεια

Είδα το «Εμείς» από την Ομάδα Σημείο Μηδέν

Του Φοίβου Μακρίδη

Τις βασικές πληροφορίες για την παράσταση, μπορείτε να τις δείτε εδώ.

Εμείς - Ομάδα Σημείο Μηδέν

Είχα την ευκαιρία να δω (και μάλιστα δύο φορές) τη θεατρική παράσταση «Εμείς» στο Θέατρο Αυλαία στη Θεσσαλονίκη και μπορώ να πω ότι μου άφησε τις πιο θετικές εντυπώσεις. Ίσως το γεγονός ότι πρόσφατα διάβασα το μυθιστόρημα «Εμείς»[1] κι ότι, έχοντας παρακολουθήσει κι άλλες παραστάσεις της Ομάδας Σημείο Μηδέν, είμαι εξοικειωμένος με το σωματικό θέατρο, με βοήθησε στο να παρακολουθήσω καλύτερα τη ροή του έργου και να προσέξω περισσότερες λεπτομέρειες.

Συνέχεια

Η Θεσσαλονίκη νοσταλγεί «με μουσικές εξαίσιες, με φωνές!…»

Κριτικές… του Φοίβου Μακρίδη.

Η μουσικοχορευτική παράσταση «Με μουσικές εξαίσιες, με φωνές!…» του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, δίνει την ευκαιρία στο κοινό της Θεσσαλονίκης να ταξιδέψει.

Συνέχεια