Όχι!

Του Φοίβου Σταύρου Μακρίδη

Ένα άρθρο που εκφράζει κάποιες πρώτες προσωπικές μου σκέψεις κι ανησυχίες μπροστά στο δημοψήφισμα.

Λαέ, ψήφισε όχι

«Λαέ, ψήφισε όχι»

Είναι λίγες οι στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου, που καλείται να αποφασίσει τόσο αποφασιστικά για το μέλλον του.

Είναι λίγες οι στιγμές στην ιστορία ενός λαού, που καλείται να πάρει τη Μοίρα της ζωής του στα χέρια του.

Μια τέτοια σπάνια στιγμή, θα είναι την Κυριακή 5 Ιούλη, με το δημοψήφισμα που θα μας θέσει το ερώτημα: υπέρ ή κατά της συμφωνίας; «Ναι» ή «Όχι»;

Κι εδώ καλούμαστε όλοι μας, όχι απλώς να «συμμετέχουμε και να συναποφασίσουμε» – μπούρδες! Στις 5 Ιούλη έχουμε ραντεβού με την Ιστορία. Κι η Ιστορία είναι αμείλικτη. Είτε θα μας καταγράψει ως υποτελείς που δέχονται οποιονδήποτε εκβιασμό από «τις μεγάλες δυνάμεις», είτε θα μας καταγράψει ως λαό που αγωνίζεται διαχρονικά για την ελευθερία και τη δημοκρατία του.

Στις 5 Ιούλη είτε θα αποδείξουμε ότι πήγαν τζάμπα τόσες… σχολικές γιορτές που υμνούσαν την Επανάσταση του 1821, το «όχι» στους Ιταλούς φασίστες, την εξέγερση ενάντια στη Χούντα… είτε θα αποδείξουμε ότι η δική μας γενιά είναι προετοιμασμένη να γράψει αντίστοιχες ηρωικές σελίδες στο βιβλίο της Ιστορίας.

Το δημοψήφισμα – από τη φύση του – έχει μια αδυναμία: δε δίνει ολοκληρωμένες απαντήσεις. Δεν έχει «ναι μεν, αλλά». Δεν έχει «εγώ θα ψήφιζα, αλλά έπρεπε ο Τσίπρας να το ψήφιζε πρώτος». Δεν έχει αστερίσκους. Δεν έχει «ίσως». Δεν έχει «θα δούμε». Έχει δύο μόνο απαντήσεις: «ναι ή όχι».

Λογικό είναι να μη μας εκφράζει 100% μια μονολεκτική απάντηση. Λογικό είναι να γεννιούνται τα ερωτήματα «και μετά τι;». Αλλά δεν είναι λογικό να λένε κάποιοι (βλ ΚΚΕ – ελπίζω να αλλάξει τη στάση του) ότι «εγώ θα έλεγα «Όχι» από την αρχή, χωρίς διαπραγματεύσεις, γι’ αυτό (…) τώρα δε θα απαντήσω».

«Ναι»…

Ας κάνουμε την υπόθεση εργασίας ότι υπερισχύει το «Ναι». Για σκεφτείτε λίγο. Το ΔΝΤ κι η Ευρωπαϊκή Ένωση, μαζί με τα ντόπια τσιράκια τους (βλ Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι) όχι απλώς θα αισθάνονταν ανακουφισμένοι, όχι απλώς θα πανηγύριζαν, αλλά το μέλλον που θα μας ετοίμαζαν θα ήταν ακόμα χειρότερο.

Πολλοί απλά – και με το δίκιο τους – θα έλεγαν: «τώρα που η πλειοψηφία θέλει μνημόνια, πάρτε να ‘χετε». «Κοινωνικές αδικίες; Λάθος συντελεστές; Ποιος διαμαρτύρεται; Ο ελληνικός λαός το δήλωσε ξεκάθαρα: θέλει μνημόνια!».

…ή «Όχι»;

Αν υπερισχύσει το «Όχι», τι θα σημαίνει, λοιπόν; Ένα θα ‘ναι το πιο ξεκάθαρο μήνυμα: «δε θέλουμε μνημόνια!». «Δεν είμαστε ‘yes men’». «Δεν εκβιαζόμαστε, δεν υποχωρούμε!». Αυτό. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Μακάρι, να υπήρχε μια επιλογή, όπου θα βλέπαμε μέσα σε μια γυάλινη σφαίρα πώς θα εξελισσόταν το μέλλον μας στη μία ή στην άλλη περίπτωση, κι ως σοφοί να επιλέγαμε εκ του ασφαλούς την καλύτερη δυνατή επιλογή. Ή μακάρι να γυρνούσε κλαίγοντας η Μέρκελ κι η Λαγκάρντ και να ζητούσαν συγγνώμη, να έλεγαν ότι το παράκαναν κι όλοι μαζί να πηγαίναμε στις ελληνικές ακτές και να χορεύαμε στα γιαπιά (έρχεται η ανάπτυξη) σαν παλιά ελληνική ταινία.

Το «Ναι» το έχουμε ξαναζήσει

Προτού αναζητήσουμε την προοπτική που γεννιέται και τις λύσεις που πρέπει να βρούμε στη συνέχεια, εάν επικρατήσει το «Όχι», είναι καλό να σκεφτούμε λίγο τα προηγούμενα 5 χρόνια.

Μέσα σ’ αυτά τα χρόνια, ίσως να ‘χει αλλάξει άρδην η προσωπική μας ζωή κι η ιδιότητά μας. Όσοι ήταν μαθητές, ας θυμηθούν ότι τα σχολεία τους αδυνατούσαν να έχουν επαρκή θέρμανση. Ας θυμηθούμε την απαίτηση της δικής μου γενιάς να «μην γίνουμε η γενιά των 700€» – ναι, αυτός ήταν τότε ο (ανεπαρκής) βασικός μισθός. Ας θυμηθούμε πόσο κόπηκαν οι μισθοί. Ας θυμηθούμε ότι τα μνημονιακά κόμματα έβαλαν 5€ είσοδο στα νοσοκομεία. Ας δούμε τα επίσημα στοιχεία της ανεργίας που βρίσκονται κοντά στο 30%. Ας θυμηθούμε πόσοι φίλοι και γνωστοί μας μετανάστευσαν στο εξωτερικό ή το σκέφτονται να το κάνουν γιατί «δεν υπάρχει προοπτική στην Ελλάδα».

Κι αφού τα θυμηθούμε όλα αυτά, ας θυμηθούμε και τις υποσχέσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, ότι αυτά τα μέτρα είναι «προσωρινά», ότι «βγαίνουμε στις αγορές», ότι «έρχεται η ανάπτυξη» κλπ κλπ κλπ.

Κι όλα αυτά, για ποιον λόγο; Για να συνεχίζουν να κερδίζουν οι γερμανικές, οι γαλλικές, οι ελληνικές τράπεζες.

Όταν μιλούν οι αριθμοί…

  • Το 92% των χρημάτων που μας έδωσε η Τρόικα (ή οι «Θεσμοί», ανάθεμά τους) πήγαιναν για την εξυπηρέτηση των δανείων – δηλαδή μόλις το 8% για τις ανάγκες της κοινωνίας[1].
  • Οι ελληνικές τράπεζες πήραν πάνω από 200 δις € για να «σωθούν»[2].
  • Και το χρέος συνεχίζει και μεγαλώνει… Απ’ τα 300 δις € (130% του ΑΕΠ), προτού «σωθούμε», φτάσαμε να χρωστάμε 325 δις € (180% του ΑΕΠ)[3].

Για να καταλάβουμε τα ποσά, αξίζει να σημειώσουμε δύο ακόμα στοιχεία:

  • εάν πάμε σ’ ένα μαιευτήριο και δούμε τα νεογέννητα παιδιά, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι κάθε ένα απ’ αυτά… χρωστάει 32.500€[4]! Θα παρακαλούσα, λοιπόν, να κοπούν οι σαχλαμάρες τύπου «οι Έλληνες έπαιρναν διακοποδάνεια και δεν έκοβαν απόδειξη». Αυτά τα παιδιά τι πρόλαβαν να κάνουν…;
  • Εάν η Ελλάδα δεν έπαιρνε άλλο δάνειο κι εφάρμοζε ακριβώς ό,τι γράφουν τα μνημόνια, τότε η τελευταία δόση για την αποπληρωμή των χρεών θα δινόταν το… 2057[5] (δύο χιλιάδες πενήντα εφτά, για αποφυγή παρεξηγήσεων)!

Και ποια είναι η προοπτική με το «Όχι»;

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Αν ο ελληνικός λαός ψηφίσει «Όχι», δε σημαίνει ότι αυτόματα βγαίνουμε από την ευρωζώνη. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, μάλιστα, έφτασε πολύ κοντά στο να υπογράψει ένα ακόμα μνημόνιο, προκειμένου να παραμείνουμε στο ευρώ. Ευτυχώς, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, άλλαξε την κατεύθυνση και στράφηκε σε δημοψήφισμα προτείνοντας «Όχι».

Όμως, τα κοράκια της Ευρωπαϊκής Ένωσης σίγουρα δε θέλουν να υπάρχει μια χώρα που σταματάει τη λιτότητα, τους τρίβει στα μούτρα τους μια μαζική εντολή του λαού και την ίδια ώρα να παραμένει εντός της ευρωζώνης κι όλα μέλι γάλα. Επομένως, ακόμα κι αν δε θα ‘ναι πρωτοβουλία της κυβέρνησης, όντως θα μπει το εξής ζήτημα (που ήδη έχει μπει):

«ή ευρώ με μνημόνια κι υποταγή ή έξοδος από το ευρώ, με φιλολαϊκό πρόγραμμα κι αξιοπρέπεια».

Λέγοντας «Ναι», λοιπόν, μένουμε στα μνημόνια και ξέρουμε ότι θα ‘ρθει ακόμα χειρότερη καταιγίδα. Λέγοντας «Ναι» επικροτούμε τις πολιτικές που μας έφτασαν ως εδώ.

Αν όμως, κερδίσει το «Όχι», τότε μιλάμε ότι ανοίγει μια νέα προοπτική. Μια προοπτική όπου η κοινωνία θα ελέγχει την οικονομία – κι όχι το αντίστροφο. Μια προοπτική που για να ολοκληρωθεί πρέπει ο ελληνικός λαός, με την Αριστερά και τις οργανώσεις του, να προχωρήσει ακόμα παραπέρα.

Σίγουρα, αυτός ο δρόμος θα ‘ναι δύσκολος κι η επιλογή του «Όχι» δεν είναι στήριξη στον… «εύκολο δρόμο για το Σοσιαλισμό». Η επιλογή του «Όχι» είναι επιλογή προοπτικής.

Εσύ, ποια προοπτική θα επιλέξεις;

______________________________________________________________

Σημειώσεις

[1] «Έκθεση – κόλαφος για το ελληνικό χρέος: Το 92% των δανείων από το 2010 έχει επιστραφεί στους πιστωτές!», Λεωνίδας Βατικιώτης, vathikokkino.gr, 8/2/2015.

[2] «Τα χρήματα των τραπεζών, ο ΣΚΑΪ και οι αριθμοί», Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος, unfollow.com.gr, 14/5/2014.

[3] «Δελτίο Δημόσιου Χρέους #76», Υπουργείο Οικονομικών, minifin.gr, Δεκέμβριος 2014.

[4] «Κωνσταντοπούλου: Καθόλου σίγουρο πως το δημόσιο χρέος πρέπει να αποπληρωθεί», info-war.gr, 3/6/2015.

[5] «Δελτίο Δημόσιου Χρέους #76», ό.π.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s