Η Θεσσαλονίκη νοσταλγεί «με μουσικές εξαίσιες, με φωνές!…»

Κριτικές… του Φοίβου Μακρίδη.

Η μουσικοχορευτική παράσταση «Με μουσικές εξαίσιες, με φωνές!…» του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, δίνει την ευκαιρία στο κοινό της Θεσσαλονίκης να ταξιδέψει.

Όχι, όμως, για άλλες πολιτείες, αλλά για άλλους χρόνους. Ένα ταξίδι που ξεκινάει απ’ τις αρχές του 20ου αιώνα και φτάνει μέχρι τις μέρες μας. Ένα ταξίδι, όπου γνωρίζουμε τους πολιτισμούς της πόλης, τις γλώσσες, τα ενδύματά της, τις γειτονιές της, τα καλλιτεχνικά της στέκια. Πρωταγωνιστής της παράστασης, οι ίδιες οι μουσικές της πόλης που κοσμούσαν την ατμόσφαιρα και συνόδευαν τους ανθρώπους και την Ιστορία της Θεσσαλονίκης.

Μέσα σε 3,5 ώρες οι μουσικές κι ο χορός σε κάνουν άλλες στιγμές να γελάς κι άλλες στιγμές να βιώνεις τον πόνο των παλιών κατοίκων της Θεσσαλονίκης.

Η Θεσσαλονίκη των αρχών του 20ου αιώνα είχε μια ιδιαίτερη ομορφιά. Οι μουσικές κι οι γλώσσες των Εβραίων, των Τούρκων, των Ελλήνων, των Σέρβων, των Φράγκων είτε συγκρούονταν είτε αναμειγνύονταν μεταξύ τους, δημιουργούσαν μια ξεχωριστή εικόνα, για την οποία το κοινό μπορεί να αισθάνεται περήφανο που συνυπήρχαν όλα αυτά, κάποτε, εδώ.

Η Θεσσαλονίκη σ’ ολόκληρο τον 20ο αιώνα, γεννά ή αναδεικνύει πολλούς καλλιτέχνες. Από τον Μάρκο Βαμβακάρη και τον Βασίλη Τσιτσάνη, μέχρι τον Δημήτρη Μητροπάνο και τον Γιάννη Αγγελάκα. Ποιήματα Θεσσαλονικέων παρεμβάλλονται στα κείμενα των ηθοποιών, ενώ την εμφάνισή του κάνει και… το Φεστιβάλ Τραγουδιού. Το παρόν- με τη φυσική τους παρουσία- δίνουν και ηχηρά ονόματα της μουσικής σκηνής της Θεσσαλονίκης: Ζωζώ Σαπουντζάκη, Μαριώ, Χρήστος Μητρέντζης κι η Φιλαρμονική Ορχήστρα Αποφοίτων του Παπαφείου «Ο Μελιτεύς».

«Με μουσικές εξαίσιες, με φωνές» και μ’ έναν εξαιρετικό θίασο, χορευτές και μουσικούς, η παράσταση αφηγείται την Ιστορία της πόλης. Ολόκληρη την Ιστορία της, όχι μόνο τη μουσική ιστορία. Και το καταφέρνει με απόλυτο σεβασμό σ’ όλους όσους είχαν για πατρίδα τους τη Θεσσαλονίκη:

  • Στους Εβραίους που από κυρίαρχη πληθυσμιακή ομάδα για αιώνες, τον 20ο αιώνα έζησαν ανεπανόρθωτες συμφορές. Η πυρκαγιά του 1917 άφησε περίπου 70.000 άστεγους, εκ των οποίων το 70% ήταν Εβραίοι. Ενώ το 1943 η ναζιστική κατοχή εξολόθρευσε σχεδόν ολόκληρη την εβραϊκή κοινότητα των 50.000.
  • Στους Μικρασιάτες και στους Πόντιους, που βρήκαν καινούργια πατρίδα στις παραγκουπόλεις της Θεσσαλονίκης, φέρνοντας από τις παλιές τους πατρίδες, μονάχα τις αναμνήσεις τους.
  • Στους 30.000 Τούρκους, που στις ανταλλαγές πληθυσμών έπρεπε να αφήσουν κι αυτοί τη Θεσσαλονίκη της καρδιάς τους και τα σπίτια τους στην Άνω Πόλη.

Η παράσταση προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη της πόλης. Ένα έργο δύσκολο, αν αναλογιστεί κανείς ότι από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έγιναν συνειδητές προσπάθειες από την άρχουσα τάξη, οι Θεσσαλονικείς να ξεχάσουν τις παραδόσεις και την ιστορία της πόλης τους. Η παράσταση θυμάται και τιμάει τους ανθρώπους της. Μας κάνει να κλάψουμε για τις τραγικές εκείνες στιγμές που έζησε, σιγομουρμουρίζοντας ότι το μεγαλύτερο πλήγμα ήταν «που χάθηκε ένα φως από εκείνα τα μέρη».

Δε μένει, όμως, μόνο στη νοσταλγία και στη λύπη. Στο τέλος, κλείνει με μια νότα (τι άλλο) αισιοδοξίας, με τραγούδια ροκ, ξεσηκώνοντας τον κόσμο και δίνοντας αυτοπεποίθηση στον κόσμο της Θεσσαλονίκης για τη συνέχεια. Σ’ αυτόν τον κόσμο, που κουβαλάει μια μεγάλη ιστορική κληρονομιά. Στον κόσμο της Θεσσαλονίκης, που πρέπει να κοιτάξει κατάματα την Ιστορία του- με τις καλές και τις κακές του στιγμές- και να δημιουργήσει, για να βοηθήσει τη Θεσσαλονίκη να ξανανιώσει νέα μεγαλεία!

Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s