2η αντικαπιταλιστική– αντιφασιστική κατασκήνωση ΝΕΔΑ: Μέσα από τα μάτια των συντρόφων από την διεθνή μας

Δημοσιεύθηκε στη Νέα Διεθνιστική Αριστερά (ΝΕΔΑ) τον Αύγουστο του ’13.

Κάμπινγκ ΝεΔΑ

Πώς είδαν οι σύντροφοί μας από τη διεθνή, την CWI- Επιτροπή για μια εργατική διεθνή, την 2η αντικαπιταλιστική – αντιφασιστική κατασκήνωση που οργάνωσε η ΝΕΔΑ; Οι εμπειρίες των συντρόφων από την Γερμανία και την Τουρκία, αναρτώνται και στα αγγλικά.

Φοίβος Μακρίδης, Ξεκίνημα, Θεσσαλονίκη

Ένα ταξίδι στην Κύπρο…

Φέτος, είχα την ευκαιρία μετά το 20ο κάμπινγκ του Antinazi Zone- YRE (Νεολαία ενάντια στον Ρατσισμό στην Ευρώπη) στην Ελλάδα, να έρθω στη 2η αντιφασιστική- αντικαπιταλιστική κατασκήνωση της Νέας Διεθνιστικής Αριστεράς.

Στη συζήτηση για τον φασισμό, προσπάθησα να μεταφέρω την εμπειρία από το αντιφασιστικό κίνημα της Ελλάδας. Την ίδια ώρα- χάρη στην εισήγηση του συντρόφου Πανίκου- πήραμε “μαθήματα” για το- τόσο περίπλοκο στην Κύπρο- εθνικό ζήτημα. Η γέννηση της εθνικής συνείδησης, η πορεία της μέσα στον 20ο αιώνα, η “αντιαποικιοκρατική” ΕΟΚΑ που κυνηγούσε κυρίως Αριστερούς και Τουρκοκύπριους, οι ευθύνες της ελληνικής χούντας που προκάλεσε την εισβολή της Τουρκίας το 1974, η συμφιλιωτική στάση του ΑΚΕΛ με την κυπριακή αστική τάξη, συνθέτουν την εικόνα της σύγχρονης Κύπρου. Μιας σύγχρονης Κύπρου που ακόμα μετράει τις πληγές της από την διχοτόμηση ακόμα και στα πιο απλά πράγματα.

Ένα τέτοιο ζωντανό παράδειγμα είχα την ευκαιρία να δω με τα ίδια μου τα μάτια, μία μέρα μετά την κατασκήνωση, σε εκδρομή που κάναμε στην Αμμόχωστο. Σε μία από τις παραλίες της ένας επισκέπτης θα αντικρύσει ένα αλλόκοτο θέαμα. Από τη μια μπορεί να έχει μπροστά στα πόδια του μια καταπληκτική παραλία και γύρω του τουρκοκύπριοι κι ελληνοκύπριοι διαφορετικών ηλικιών, να παίζουν με τη θάλασσα. Ενώ από την άλλη, αν γυρίσει το βλέμμα του πίσω, θα δει τα γκρίζα κι ημιγκρεμισμένα- πάλαι ποτέ περήφανα- ξενοδοχεία του ’74 και την απαγορευμένη νεκρή ζώνη, που ‘χει μετατρέψει υπέροχες περιοχές σε πόλεις- φαντάσματα.

Αυτές τις αντιφάσεις του διχασμού και του καπιταλισμού δεν τις είχαμε πίσω στην κατασκήνωση. Εκεί Κύπριοι, Έλληνες, ο σύντροφος Νιχάτ από τη  Τουρκία κι η συντρόφισσα Κόννυ από τη Γερμανία ακούγαμε από την συντρόφισσα Ελένη- με μια καθαρή εξήγηση- το τι συμβαίνει στον κόσμο και τα κινήματα που αναπτύσσονται από την Βραζιλία, ως την Τουρκία.

Ανανεώνουμε το ραντεβού μας για τα κάμπινγκ της Ελλάδας και της Κύπρου του χρόνου!

**********

Της Conny Dahmen, SAV, Germany

Δεν ήταν μόνο οι συζητήσεις, αλλά ολόκληρη η ατμόσφαιρα της κατασκήνωσης, η θέα των βουνών, το φαί, το ποτό και οι συζητήσεις που μοιραστήκαμε με ακτιβιστές της εργατικής τάξης και της νεολαίας από διαφορετικούς χώρους, που έδωσαν στην κατασκήνωση τον ξεχωριστό της χαρακτήρα.

Όσο αφορά τις δραστηριότητες της κατασκήνωσης, οι πιο ενδιαφέρουσες για εμένα ήταν η συζήτηση για το αντιφασιστικό κίνημα στην Κύπρο και η εκδρομή στο παλιό ορυχείο του Αμιάντου. Ερχόμενη από τη Γερμανία, ήξερα πολύ λίγα για την πρόσφατη ιστορία της Κύπρου. Έτσι, ήταν μεγάλη έμπνευση να ακούσω για τις εξελίξεις στο εργατικό κίνημα, και ιδιαίτερα τους αγώνες των μεταλλωρύχων τις δεκαετίες του ‘20 και του ‘30 στην Κύπρο. Η δύναμη και η αντοχή που έδειξαν οι μεταλλωρύχοι στον Αμίαντο και αλλού στην πάλη για τα δικαιώματά τους, και ενάντια στις απολύσεις συνδικαλιστών ήταν καταπληκτική. Και το γεγονός ότι Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι εργάτες έδωσαν αυτή τη μάχη μαζί, δημιούργησαν κοινές συντεχνίες και άλλες δομές αγώνα μαζί, παρόλες τις γλωσσικές διαφορές, δείχνει ότι ο εθνικισμός και ο ρατσισμός δεν ήταν ριζωμένος μέσα στην εργατική τάξη από την αρχή. Ήταν πολύ σημαντικό επίσης στη συζήτηση για το αντιφασιστικό κίνημα αλλά και στη συζήτηση που είχαμε για τις απεργίες των μεταλλωρύχων δίπλα στη φωτιά το βράδυ, το ότι ήταν κυρίως η καίρια αλλαγή της πολιτικής του ΑΚΕΛ  που οδήγησε στο διχασμό της εργατικής τάξης και της κυπριακής κοινωνίας σε εθνική βάση. Σε συνδυασμό με αυτό, βρέθηκα προ εκπλήξεως όταν οι σύντροφοι περιέγραψαν ένα χωριό στο βορρά όπου σήμερα Εκ και Τκ ζουν ακόμα μαζί και οι μαθητές έχουν εφεύρει μια κοινή γλώσσα. Πρόκειται για ένα πολύ καλό παράδειγμα του πως ακόμα και σήμερα μπορούν οι λαοί να ξεπεράσουν το διχασμό.

Η κατασκήνωση η ίδια, με συμμετέχοντες ακτιβιστές από Κύπρο, Ελλάδα, Τουρκία και Γερμανία, κατάφερε να σπείρει επιτυχώς το πνεύμα του διεθνισμού. Οι συζητήσεις, οργανωμένες και αυθόρμητες για τα κινήματα της Αιγύπτου, Τουρκίας, Ελλάδας, για την οικονομική κρίση και την πάλη της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των φτωχών για επιβίωση ήρθαν στο συμπέρασμα ότι ο μόνος τρόπος να ξεφύγουμε από τη μιζέρια και την καταπίεση είναι να σταθούμε ενωμένοι διεθνώς, να κτίσουμε ένα δυνατό κίνημα που θα ρίξει τον καπιταλισμό και να κτίσει ένα σοσιαλιστικό μέλλον.

****

It wasn’t only the discussions, but the whole atmosphere of the camping, the sight in the mountains, the eating, drinking, working, and talking with working class and youth activists from different backgrounds that made its special character.

Concerning the meetings, maybe the most interesting event were the one on anti-fascism in Cyprus and  the excursion to the Amiantos mine. Coming from Germany, I had only a very vague picture of recent Cypriot history in my mind. So it has been very inspiring to hear about the developments in the working class movement and especially the miner’s strikes in the 20ies and 30ies in Cyprus. The strength and stamina of the miner’s in Amiantos and other places in fighting for their rights and against redundancies of activists is incredible. And the fact that Turkish and Greek Cypriot workers fought this struggle together and build their unions and other structures of struggle together, despite language barriers, shows that nationalism and racism had not been rooted inside the working class in the beginning. It was very important in the discussion on anti-fascism, as well as in the discussion on the miner’s strikes by the fire later on, to point out that it was mainly the fatal change of policies made by AKEL that lead to the splitting of the working class and Cypriot society along ethnic lines. Related to that, I got quite astonished by reports of comrades that had been to a village in Northern Cyprus, where Turkish and Greek Cypriots are still living together, and where school children even have invented a common language. This is a good example of how those divisions, even today, can be overcome to some extent.

The camp itself, with activists from Cyprus, Greece, Turkey and Germany present, has successfully spread the spirit of internationalism. The organised as well as the informal discussions on the movements in Egypt, Turkey and Greece, on world capitalist crisis and the struggle of the working class, youth and the poor for survival came to the conclusion, that the only way of getting out of misery and oppression is to stand together, internationally, to build a strong movement to overthrow capitalism and build a socialist future.

**********

Του Nihat Boyraz, Sosialist Alternative, Turkey

Ήταν η πρώτη μου επίσκεψη στο νησί. Στο μυαλό μου η Κύπρος ήταν πάντοτε συνδεδεμένη με τον Τουρκικό εθνικισμό. Όπως πολλοί άλλοι είχα την εντύπωση ότι ήταν διαχωρισμένη σε Ελληνικό και Τούρκικο κομμάτι. Τώρα συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για μια καθόλα ανεξάρτητη χώρα.

Η ιστορία της εργατικής τάξης στην Κύπρο και η συνύπαρξη των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων που προϋπήρχε με εντυπωσίασε ιδιαίτερα. Ακόμα μια φορά κατάλαβα πόσο  ατυχές είναι που το Κυπριακό δεν αποτελεί καυτό θέμα μέσα στην Τουρκική αριστερά παρόλο που μέρος του νησιού κατέχεται από τον Τουρκικό στρατό. Μετά από την επίσκεψή μου στην κατασκήνωση της Νέας Διεθνιστικής Αριστεράς, έχω μια καλύτερη εικόνα για την κατάσταση στην Κύπρο, αλλά και καλύτερη κατανόηση για τους πολιτικούς συσχετισμούς εδώ.

******

It was my first visit to the island. In my mind, Cyprus had always been connected to Turkish nationalism. Just like many others, I had thought that it was divided between Greece and Turkey. Now I have realised that it is actually a huge independent country.

The history of the working class on Cyprus and the former coexistence of Greek and Turkish population has really impressed me. Once again, I had to realize how unfortunate it is, that the Cyprus conflict is not a hot topic among the Turkish left, although one part of the island has been occupied by the Turkish army. After my visit to the summer camp of New Internationalist Left, I have a better overview of Cyprus and understanding of political relations here.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s